Καμια δημοκρατια, καμια ελευθερια

Είναι κάποιες ώρες που η πραγματικότητα μού φαίνεται πιο συμπαγής, πιο αδιάρρηκτη. Τέτοιες είναι ετούτες οι ώρες.

Παρατηρώ…

Πόσο προσβεβλημένοι νιώσαμε όλοι μας από την απόβαση των ΜΑΤ την προηγούμενη εβδομάδα; Πόσο προσβεβλημένοι νιώθουμε όλοι μας όταν έρχεται η οποιαδήποτε εκ των άνω εξουσία να μας επιβληθεί βίαια; Όμως αλίμονο! Δεν υπάρχει αστική κοινωνία χωρίς αυτή την βίαιη εκ των άνω επιβολή. Και το γιατί το βλέπω κάθε ώρα και λεπτό αυτές τις μέρες στην Λέσβο, την Λέσβο που δεν ανέχτηκε για παραπάνω από 48 ώρες τον βούρδουλα της κεντρικής εξουσίας αλλά που έσπευσε να τον αντικαταστήσει με την ασυδοσία, με τερατώδη βία απέναντι στους πιο αδύνατους. Αυτές τις μέρες στην Λέσβο γίνεται διάφανα καθαρό:

Ο βούρδουλας του «νηφάλιου αφέντη» είναι αναγκαίος!

Ήμουν ένα σύγχρονο αφεντικό-είλωτας. Τώρα νιώθω ελεύθερος!

Λίμνη Νυάσα, στο Μαλάουι, τέσσερις εβδομάδες σε σκηνή.

"Τις μέρες που ήμουν κλεισμένος σε ένα γραφείο, έβλεπα ότι η ζωή μου ήταν ένα ψέμα. Ψευτικές ανάγκες, ψεύτικα όνειρα, ψεύτικες ιδέες, ψεύτικες αξίες, ψεύτικα έργα..."

Τον Μάρτη του 2009 ήμουν ήδη μία εξαετία διευθύνων σύμβουλος σε μία μικρομεσαία Ανώνυμη Εταιρεία, στην Αθήνα. Τον Οκτώβρη του ίδιου έτους πετούσα για το Κατμαντού του Νεπάλ, με εισιτήριο χωρίς επιστροφή κι ένα σακίδιο πλάτης. Ακολούθησε μία περιπλάνηση σχεδόν πέντε μηνών στο Νεπάλ κι έπειτα στην Ινδία, που δεν άλλαξε την ζωή μου μόνο, αλλά μετασχημάτισε το DNA μου.

Τριανέμι: ένα διαφορετικό σχολείο, ένα σχολείο Waldorf.

«Σε συγκυρίες όπως η σημερινή, ή σταματάς να ελπίζεις ή πέφτεις με τα μούτρα να κάνεις πραγματικότητα το όραμά σου!», λένε οι άνθρωποι που επέλεξαν να μην εγκαταλείψουν το όνειρό τους, αλλά να εργαστούν σκληρά, ομαδικά και με οδηγό τις αξίες τους, για να δημιουργήσουν ένα σχολείο διαφορετικό.

Έχουν ήδη βάλει τα θεμέλια, έχουν ήδη αρχίσει οι εγγραφές και από τον Σεπτέμβριο είναι έτοιμοι να λειτουργήσουν στο Μαρούσι το Τριανέμι. Είναι το πρώτο σχολείο που εμπνέεται από την παιδαγωγική των σχολείων Waldorf-Steiner και βρίσκεται σε ανοιχτό διάλογο με το ελληνικό αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών και θα λειτουργήσει για παιδιά στο προνήπιο, στο νήπιο και στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού (Α’ έως και Δ’ Δημοτικού).

Συνέντευξη του Δ. Μαμάκου στο περιοδικό tetarto

Ερωτήσεις & εισαγωγή: Ηλίας Κολοκούρης

Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Μπορεί να μένεις στο ίδιο μέρος, να μην κινείσαι, μα ταξιδεύεις ακόμα κι αν στις ίδιες πόλεις όλο γυρνάς. Έχει τέλος αυτή η πορεία; Εδώ, δεν αρχίσαμε, θα τελειώσουμε; Γιατί δένουμε την καθημερινότητά μας στα καθημερινά της, ξεχνάμε να μαθαίνουμε; Εν τέλει ξεχνάμε να ζούμε. Λέει ένα σύνθημα: «η αλήθεια βρίσκεται στον δρόμο». Αλλά γιατί δεν ξεκινάμε; Γιατί αρκεί η αντανάκλαση της πραγματικότητας και δεν πιάνουμε τα πράγματα με τα χέρια; Ερωτήματα τα οποία προκάλεσε η ανάγνωση ενός κινητοποιητικού βιβλίου. Το «Νομαδικόν» του Δημήτρη Μαμάκου.

Solidarity with the refugees in Lesvos

Descriptions don’t come easy. Pushing the tangle of emotions aside doesn’t come easy.
Let me begin with the original idea: a report on solidarity initiatives and structures. Inevitably, this would take me to Lesbos, the capital of solidarity.
The original idea: a feature article about the island, with some historical background. Starting from the boat “Evaggelistria” and moving to Xenias Hill, the University of the Aegean, Pagani and Ayiasos and all that happened there, Kara Tepe and Moria, the village of “Oloi Mazi” (“All Together”), the self-managed solidarity initiative of Platanos, Skala Sykamias.
But when you reach Skala, everything else recedes into the background. The young volunteers of the self-managed initiative give a novel, richer substance to the notion of ‘comradeship’: it’s Rayan’s grin, asking you if you’ve had breakfast as he stands behind the stove in the kitchen, as if you’ve known each other for years. And you’ve just arrived!

Εννέα μέρες στο νησί της Ανθρωπιάς

Μετά από 9 μέρες στην Σκάλα Συκαμιάς  είναι ειλικρινά δύσκολο να περιγράψει κανείς τι ακριβώς συμβαίνει στα παράλια της βόρειας Λέσβου, αφού κάθε φορά που προσπαθείς να συγκροτήσεις τις σκέψεις σου έρχεται η οργή και ο πόνος να σε πνίξουν.

Τί κι αν έχεις διαβάσει και δει τόσα και τόσα, άρθρα και περιγραφές, εικόνες και βίντεο, φτάνοντας εκεί σε περιμένει ακόμη πιο σκληρή  η πραγματικότητα.

Σε όλο το μήκος της διαδρομής από τον Μόλυβο ως την Σκάλα Συκαμιάς, το τοπίο που αντικρίζεις μαρτυρά με τον πιο ρεαλιστικό  τρόπο τις διαστάσεις που έχει λάβει η ανθρωπιστική τραγωδία στο Αιγαίο. Δεκάδες μπαταρισμένες βάρκες, τρύπια φουσκωτά και παντού τριγύρω διασκορπισμένα χιλιάδες  πορτοκαλί «σωσίβια» γεμισμένα είτε με αφρολέξ είτε με εφημερίδες!

Αιγαίο: Ένα έγκλημα σε εξέλιξη (ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ)

Η ΘΑΛΑΣΣΑ, Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ