Ήμουν ένα σύγχρονο αφεντικό-είλωτας. Τώρα νιώθω ελεύθερος!

Λίμνη Νυάσα, στο Μαλάουι, τέσσερις εβδομάδες σε σκηνή.

"Τις μέρες που ήμουν κλεισμένος σε ένα γραφείο, έβλεπα ότι η ζωή μου ήταν ένα ψέμα. Ψευτικές ανάγκες, ψεύτικα όνειρα, ψεύτικες ιδέες, ψεύτικες αξίες, ψεύτικα έργα..."

Τον Μάρτη του 2009 ήμουν ήδη μία εξαετία διευθύνων σύμβουλος σε μία μικρομεσαία Ανώνυμη Εταιρεία, στην Αθήνα. Τον Οκτώβρη του ίδιου έτους πετούσα για το Κατμαντού του Νεπάλ, με εισιτήριο χωρίς επιστροφή κι ένα σακίδιο πλάτης. Ακολούθησε μία περιπλάνηση σχεδόν πέντε μηνών στο Νεπάλ κι έπειτα στην Ινδία, που δεν άλλαξε την ζωή μου μόνο, αλλά μετασχημάτισε το DNA μου.

Solidarity with the refugees in Lesvos

Descriptions don’t come easy. Pushing the tangle of emotions aside doesn’t come easy.
Let me begin with the original idea: a report on solidarity initiatives and structures. Inevitably, this would take me to Lesbos, the capital of solidarity.
The original idea: a feature article about the island, with some historical background. Starting from the boat “Evaggelistria” and moving to Xenias Hill, the University of the Aegean, Pagani and Ayiasos and all that happened there, Kara Tepe and Moria, the village of “Oloi Mazi” (“All Together”), the self-managed solidarity initiative of Platanos, Skala Sykamias.
But when you reach Skala, everything else recedes into the background. The young volunteers of the self-managed initiative give a novel, richer substance to the notion of ‘comradeship’: it’s Rayan’s grin, asking you if you’ve had breakfast as he stands behind the stove in the kitchen, as if you’ve known each other for years. And you’ve just arrived!

Backpacking in Zanzibar (Part 4) - Nungwi & Stone Town.

Αφού πρώτα το ανέβαλα δυο-τρεις φορές, τελικά έφυγα από το Τζαμπιάνι ένα πρωί, με την Τζούλυ και τον Τζεκ. Ήθελαν κι εκείνοι να επισκεφθούν το Νούνγκουι και είχαν κανονίσει για την μετακίνησή τους ένα ιδιωτικό αυτοκίνητο, με οδηγό. Μου πρότειναν να τους ακολουθήσω κι έτσι ταξιδέψαμε παρέα. Το Νούνγκουι είναι το πιο δημοφιλές παραθαλάσσιο θέρετρο του νησιού, που είναι το πιο δημοφιλές παραθαλάσσιο θέρετρο της Ανατολικής Αφρικής.

What can a man's eyes see in a week! (Malawi, Zambia & Botswana).

Monday 19 August 2013, Early afternoon.

Baboon in front of Victoria Falls

Many friends were there to open their arms and say good bye. People that I have been with for a couple of weeks, days or hours. Sometimes this can be really difficult, but I am kind of used to it…

We left Nkhata Bay in the afternoon. With Jacque and Neta we are sharing the taxi only up to Mzuzu, with Tony, the English guy with whom I feel like sharing the bond of friendship, we will travel together all the way to Botswana, through Zambia. After that, he plans to move on to Namibia, and myself…no plans at all.

Getting a ticket and a seat on the daily bus to the country’s capital was surprisingly easy. It had nothing to do with my previous experience in the neighboring country (Tanzania).

The bus ride was relatively comfortable and lasted less(!) than we expected it to last. Roughly six hours. We arrived in Lilongwe a bit earlier than midnight and got informed that the next bus to Lusaka, the capital of Zambia, would not leave before 6.30 next morning. Thankfully, the bus was there with the door open. This is where we spent the night. Oh, it was so cold,

At last, in "the field"!

My visit to the RCF's nursery in Amani Tropical Rainforest. 

At last, after 1,5 year of supporting its work.

One of the most ancient Tropical Rainforests worldwide!

Ταξιδεύοντας στην Τανζανία με σακίδιο (Μέρος 1ο)

Η Αφρική μου χαμογελά.

Tο Νταρ Ες Σαλάμ είναι μία από τις δύσκολες πόλεις της Αφρικής. Δεν έχει την ένοπλη βία του Ναϊρόμπι και του Γιοχάνεσμπουργκ, αλλά δεν είναι η πόλη που θα πάρεις την φωτογραφική σου μηχανή και θα βολτάρεις στους δρόμους, ανέμελα. Η Ντέβια από την Σιγκαπούρη, με την οποία συνταξιδέψαμε με το φέρυ από την Ζανζιβάρη ως εδώ, είχε να διηγηθεί την μία πολύ δυσάρεστη εμπειρία από την πόλη, τις πρώτες κιόλας ώρες της άφιξής της. Δεν είχαν περάσει ούτε δέκα λεπτά από την ώρα που την είχε αφήσει το ταξί στο λιμάνι, όταν, καθώς κατευθυνόταν προς το εκδοτήριο των εισιτηρίων, κάποιος την έσπρωξε, βίαια, από πίσω, την άρπαξε από τα μαλλιά, και με την απειλή ενός αντικειμένου που πίεσε στα πλευρά της, της ζήτησε τις αποσκευές της. Εκείνη πέταξε στον αέρα όσα δολάρια είχε στην τσέπη της και άρχισε να τρέχει σε πανικό.

Zanzibar Part3 - When I was in paradise!

Τζαμπιάνι, Ανατολική Ακτή, τόπος βγαλμένος από καρτ-ποστάλ!
(roll down to read this post in english)

Jambiani's coast at low tide.

ZANZIBAR (Part 1)

Γεια και χαρά σε όλους! Να ‘μαι πάλι· σώος και αβλαβής, στην Τανζανία της Ανατολικής Αφρικανικής Ακτής. Βρίσκομαι στην φάση που προσπαθώ να προσαρμοστώ σε αυτόν τον διαφορετικό κόσμο και να αντιληφθώ τους βασικούς του κώδικες. Βασικά, όλο αυτό δεν μου είναι εντελώς καινούριο, αφού αυτή είναι η δεύτερη φορά που βρίσκομαι σε αυτό το τμήμα της Αφρικανικής ηπείρου. Όμως η πρώτη ήταν αρκετό καιρό πριν, το ’99. Ήταν ένα ταξίδι τριών εβδομάδων, που ξεκίνησε από την Μομπάσα της Κένυας, συνεχίστηκε στην Τανζανία και την Ζανζιβάρη, για να ολοκληρωθεί ξανά στην Μομπάσα. Εκείνη η εμπειρία είναι που με ξαναφέρνει εδώ. Την θυμόμουν πάντα σαν ένα υπέροχο όνειρο. Ακόμη θυμάμαι τον εαυτό μου να είναι ενθουσιασμένος. Με θυμάμαι να λέω πως στην Αφρική είδα έναν αλλιώτικο ουρανό, ότι εκεί μύρισα μυρωδιές που ως τότε μου ήταν άγνωστες. Με θυμάμαι να λέω ότι ένιωσα ότι αυτός ο τόπος είναι  η «γενέτειρα του είδους των ανθρώπων». Εκείνο το ταξίδι μου είχε σχηματίσει μοναδική εντύπωση, ένιωθα πάντα τον τόπο να με καλεί ξανά κοντά του, μέχρι πρόσφατα δεν ήμουν έτοιμος να ακολουθήσω (μόνος) το κάλεσμα, όμως τώρα αυτό άλλαξε.

 

Προσγειώθηκα

Στο Νταρ Ες Σαλάμ της Τανζανίας, την Τετάρτη, στις 22 Μαίου. Έπειτα από δύο πτήσεις συνολικής διάρκειας οκτώ ωρών και μία εξάωρη αναμονή στο αεροδρόμιο του Καΐρου – ευτυχώς ήρθε ο Χρήστος, ο φίλος που μένει μόνιμα στο Κάιρο, με ένα μεγάλο μπουκάλι φρέσκου χυμού μπανάνας και φράουλας και με μία δυνατή μερίδα cochary, και περάσαμε την περισσότερη ώρα παρέα.

Προσγειώθηκα στο Νταρ στις έξι το ξημέρωμα, πήρα ένα ταξί για το λιμάνι και τράβηξα από ένα ΑΤΜ λίγο ντόπιο συνάλλαγμα για να πληρώσω την κούρσα. Η διαδρομή διήρκησε περισσότερο από μιάμιση ώρα για λιγότερο από 15 χιλιόμετρα.

Η πρώτη μεγάλη δόση εικόνων Αφρικής.

Η ώρα που όλοι πήγαιναν στις δουλειές· με τα πόδια, με όχημα ή με ποδήλατο. Πολλοί διαφορετικοί τύποι ποδηλάτων. Κάποιοι σχεδιασμένοι για άτομα με αναπηρίες, που είναι αρκετά. Μακριές γραμμές από πελώρια δέντρα έτρεχαν κατά μήκος του δρόμου, και στα δύο ρεύματα, καθ’ όλη την διαδρομή. Από εκείνα τα δέντρα που μόνο στην Αφρική έχω δει. Έξι ή εφτά ή ακόμα περισσότερες φορές μεγαλύτερα, σε κάθε διάσταση, από αυτά που έχουν συνηθίσει να βλέπουν τα μάτια μου.

Έφτασα στο λιμάνι, έβγαλα ένα εισιτήριο για το φέρυ, περίμενα για καμιά ώρα, μπήκα στο φέρυ, κι έπειτα από λίγο… έσβησα πάνω σε μια καρέκλα, εξαντλημένος.

Close to the port of Dar

Sailing to Zanzi