Ο Δημοσθένης Καλλής κληρονομεί έναν μικρό χώρο σε ένα μεγακτίριο γραφείων και καταστημάτων. Σύντομα διαπιστώνει ότι δύο μεγαλοϊδιοκτήτες έχουν απλώσει την επιρροή τους σχεδόν σε κάθε πλευρά της ζωής του κτιρίου. Οι υπόλοιποι δυσανασχετούν, διαμαρτύρονται, αλλά συμβιβάζονται. Ο Δημοσθένης δεν μπορεί. Θέλει αλλαγή και αποφασίζει να μετατρέψει τον θυμό του σε πράξη.
Στο ακόλουθο δείγμα μπορείτε να διαβάσετε τις πρώτες σελίδες του μυθιστορήματος.
"Το Μέγαρο, παλικάρι μου, έχει ιδιοκτήτες. Και δεν εννοώ εμάς, που έχουμε ένα διαμέρισμα στο όνομά μας. Εννοώ αυτούς που το θεωρούν όλο δικό τους. Και δεν θα αφήσουν εύκολα κάτι που θεωρούν δικό τους να τους φύγει απ’ τα χέρια"
Πόσοι είναι, όμως, πρόθυμοι να στηρίξουν μια τέτοια αλλαγή;
Ακολουθεί η παρουσίαση του "Μεγάρου" και τα αποσπάσματα που διαβάστηκαν:
Το Μέγαρο. Ένα μεγακτίριο στο εμπορικό κέντρο της πόλης…
«Τριακόσια είκοσι ένα γραφεία σε είκοσι τρεις ορόφους· καταστήματα, εταιρείες, ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, επιχειρήσεις κάθε λογής. Μπαίνει και βγαίνει καθημερινά πολύς κόσμος. Ένα μεγάλο χωριό»
Ο Δημοσθένης Καλλής είναι ένας μοναχικός καθηγητής μαθηματικών, που κληρονομεί έναν μικρό χώρο στο Μέγαρο, μαζί με το δάνειο που το βαρύνει και αναγκάζεται να μεταφέρει τα γκρουπ των μαθητών του εκεί. Σύντομα αρχίζει να διαπιστώνει το παρασκήνιο του κτιρίου…
 |
| Ο Δημήτρης Μαμάκος είναι συγγραφέας και βιοκαλλιεργητής. Ζει μόνιμα στη Λέσβο τα τελευταία δέκα τέσσερα χρόνια. |
Στους πρόποδες του Ολύμπου, στον ίσκιο της ψηλότερης κορφής της Λέσβου, ανάμεσα στους ελαιώνες, στις δρυς, στις τετραμύθρες και στις μυγδαλιές, στέκει το χωριό του Ασωμάτου. Τρανό χωριό μια φορά κι έναν καιρό, το μαρτυρούν το πλήθος των σπιτιών και η μεγαλοσύνη της εκκλησιάς των Ταξιαρχών. Τώρα έχει ελάχιστους κατοίκους, μεγάλοι άνθρωποι οι περισσότεροι, που περιμένουν κάθε χρόνο τη Μεγάλη Παρασκευή να έρθει κόσμος στον Ασώματο για το έθιμο της περιφοράς του Επιταφίου με τα όργανα. Tα τελευταία χρόνια δεν είχε ούτε όργανα ούτε κόσμο, κι έτσι πλάκωσαν όλοι πέρυσι.
Ένα βιολί, ένα σαντούρι, ένα ακορντεόν, ένα νταούλι, τέσσερα χάλκινα, πιο πίσω ο σταυρός, ένας λιτός κι ολάνθιστος Επιτάφιος, μερικά παιδιά με στεφάνια στα χέρια, τρεις-τέσσερις χωριανοί που κρατούν εικόνες κι από πίσω όλοι εμείς. Θα περάσει η πομπή απ’ όλα τα στενά, να νοτίσει άγιο πένθος κι ο τελευταίος λίθος του χωριού. Περπατάμε νωχελικά ανάμεσα απ’ τα πέτρινα σπίτια με τις αυλές με τα δεντρολίβανα και τους αβαγιανούς, με τις κεραμοσκεπές και τα ξύλινα πορτοπαράθυρα, με τα μάτια να βάζουν προσεκτικά τα βήματα πάνω στο πλακόστρωτο με τις καταπράσινες μπορντούρες, που μαρτυρούν την αφθονία των νερών του Ολύμπου.
Ο αέρας του υψομέτρου είναι κρύος και μυρίζει υγρασία, το πλακόστρωτο τραβάει όλο τον ανήφορο γύρω και μέσα από το χωριό, τα χάλκινα σέρνουν σκοπό αργό, βαλκάνιο, σκοτεινό. Κάπου κάπου σταματούν τα όργανα και σταματάει κι η πομπή. Τότε χτυπούν οι καμπάνες. Αργά, πένθιμα. Ξεκινά το πλήθος τον ψαλμό. Ψέλνουν οι άνδρες, ψέλνουν κι οι γυναίκες, ενώνονται έπειτα από καιρό και πάλι οι φωνές. Σταματούν. Αρχίζουν πάλι τα όργανα, συνεχίζει η πομπή κι εγώ νιώθω μέσα μου χορδές, ασάλευτες από καιρό, να ξυπνούν τρίζοντας.
Φύγαμε από τον Ασώματο και τραβήξαμε για τη Μυτιλήνη.
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο, εδώ
Η ιστορία κάποιου που άφησε την πόλη, την καριέρα και τους αγαπημένους του, για ν’ αναζητήσει τη ζωή. Η καταγραφή του οδοιπορικού του από τα μονοπάτια των Ιμαλαΐων ως τις μεσαιωνικές πόλεις του Κατμαντού. Από τις εξωτικές παραλίες του ινδικού νότου μέχρι τα ορεινά χωριά του Ταμίλ Νάντου. Στα αγροτοχώρια του Τεράι και στους δρόμους της Καλκούτα. Στις ζούγκλες της Καρνάτακα.
Το χρονικό της γνωριμίας ενός “homo urbanus” με την κουλτούρα του δρόμου και των ταξιδευτών· με την πνευματικότητα της Ανατολής· με τη νηφάλια παρατήρηση. Η απόπειρα της αποτύπωσης των συναισθημάτων της πρώτης του πορείας δίχως προκαθορισμένο σκοπό. Η καταγραφή της διαδρομής ανάμεσα στο βίωμα του απόλυτου αδιεξόδου και στην αυτοψία του άπειρου των εναλλακτικών. Το χρονικό μιας συνεχώς παρούσας εσωτερικής διεργασίας, μιας περιπέτειας διανοητικών συσχετισμών, που βάζει στο στόχαστρο τον εγωισμό και τελικά αλλάζει τον κόσμο...
Τον τρόπο που εκείνος τον κοιτά.
