Ο Δημήτρης Μαμάκος μιλάει για την Άνεση και την Αφθονία - από συνέντευξη στο diabazoume.gr

"...Έχουμε ανατραφεί θεωρώντας θεόσταλτο αυτό τον Τρόπο, τον δρόμο της Ανάπτυξης, της Άνεσης και της Αφθονίας, κι εγώ –ανάμεσα σε πολλούς άλλους- πιστεύω ότι έχει έρθει η ώρα να τον αμφισβητήσουμε· με σκοπό να τον ανανεώσουμε.
Μας το υποδεικνύει ο ολοένα και πιο πιεσμένος/οργισμένος -με αυτόν τον Τρόπο- πλανήτης, αλλά και τα δισεκατομμύρια θύματα της παγκοσμιοποιημένης αδικίας, που είναι θύματα του ίδιου Τρόπου. Μας το υποδεικνύουν και οι δικές μας κοινότητες που, τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν ολοένα και περισσότερο την ανάγκη των ψυχολόγων και των ψυχιάτρων."

δείτε όλη την συνέντευξη, εδώ

Το δικό μου Πάσχα: Στη Λέσβο με τον Δημήτρη Μαμάκο (Άρθρο στην Εφημερίδα Καθημερινή)

 

Ο Δημήτρης Μαμάκος είναι συγγραφέας και βιοκαλλιεργητής. Ζει μόνιμα στη Λέσβο τα τελευταία δέκα τέσσερα χρόνια.

Στους πρόποδες του Ολύμπου, στον ίσκιο της ψηλότερης κορφής της Λέσβου, ανάμεσα στους ελαιώνες, στις δρυς, στις τετραμύθρες και στις μυγδαλιές, στέκει το χωριό του Ασωμάτου. Τρανό χωριό μια φορά κι έναν καιρό, το μαρτυρούν το πλήθος των σπιτιών και η μεγαλοσύνη της εκκλησιάς των Ταξιαρχών. Τώρα έχει ελάχιστους κατοίκους, μεγάλοι άνθρωποι οι περισσότεροι, που περιμένουν κάθε χρόνο τη Μεγάλη Παρασκευή να έρθει κόσμος στον Ασώματο για το έθιμο της περιφοράς του Επιταφίου με τα όργανα. Tα τελευταία χρόνια δεν είχε ούτε όργανα ούτε κόσμο, κι έτσι πλάκωσαν όλοι πέρυσι.

Ένα βιολί, ένα σαντούρι, ένα ακορντεόν, ένα νταούλι, τέσσερα χάλκινα, πιο πίσω ο σταυρός, ένας λιτός κι ολάνθιστος Επιτάφιος, μερικά παιδιά με στεφάνια στα χέρια, τρεις-τέσσερις χωριανοί που κρατούν εικόνες κι από πίσω όλοι εμείς. Θα περάσει η πομπή απ’ όλα τα στενά, να νοτίσει άγιο πένθος κι ο τελευταίος λίθος του χωριού. Περπατάμε νωχελικά ανάμεσα απ’ τα πέτρινα σπίτια με τις αυλές με τα δεντρολίβανα και τους αβαγιανούς, με τις κεραμοσκεπές και τα ξύλινα πορτοπαράθυρα, με τα μάτια να βάζουν προσεκτικά τα βήματα πάνω στο πλακόστρωτο με τις καταπράσινες μπορντούρες, που μαρτυρούν την αφθονία των νερών του Ολύμπου.

Ο αέρας του υψομέτρου είναι κρύος και μυρίζει υγρασία, το πλακόστρωτο τραβάει όλο τον ανήφορο γύρω και μέσα από το χωριό, τα χάλκινα σέρνουν σκοπό αργό, βαλκάνιο, σκοτεινό. Κάπου κάπου σταματούν τα όργανα και σταματάει κι η πομπή. Τότε χτυπούν οι καμπάνες. Αργά, πένθιμα. Ξεκινά το πλήθος τον ψαλμό. Ψέλνουν οι άνδρες, ψέλνουν κι οι γυναίκες, ενώνονται έπειτα από καιρό και πάλι οι φωνές. Σταματούν. Αρχίζουν πάλι τα όργανα, συνεχίζει η πομπή κι εγώ νιώθω μέσα μου χορδές, ασάλευτες από καιρό, να ξυπνούν τρίζοντας. 

Φύγαμε από τον Ασώματο και τραβήξαμε για τη Μυτιλήνη. 

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο, εδώ 

Δεν έχει ο κόσμος αδιέξοδα. Του Δημήτρη Μαμάκου

[...] Το νομαδικόν είναι ο καρπός της μεγάλης μου επιθυμίας να σταθώ δίπλα σε εκείνην ή εκείνον που ζει την ασφυξία των αδιεξόδων και να τους πω: “Είναι μόνο ένα όνειρο. Δεν έχει ο κόσμος αδιέξοδα. Γιατί δεν έχει όρια. Κοίταξέ τον [...] Ο Γιουνγκ είχε πει ότι η Ευρώπη κατέκτησε τον κόσμο κι έχασε την ψυχή της. Όσο συντομότερα δούμε την αλήθεια αυτής της πρότασης, τόσο γρηγορότερα θ' αρχίσουμε να αναζητάμε την χαμένη μας ψυχή [...] Ο συγγραφέας Δημήτρης Μαμάκος αφηγείται στην Κρυσταλία Πατούλη και το tvxs.gr τη δημιουργική πορεία της συγγραφής -από την ιδέα μέχρι το τυπογραφείο- του βιβλίου του Νομαδικόν, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εστία.

Καμια δημοκρατια, καμια ελευθερια

Είναι κάποιες ώρες που η πραγματικότητα μού φαίνεται πιο συμπαγής, πιο αδιάρρηκτη. Τέτοιες είναι ετούτες οι ώρες.

Παρατηρώ…

Πόσο προσβεβλημένοι νιώσαμε όλοι μας από την απόβαση των ΜΑΤ την προηγούμενη εβδομάδα; Πόσο προσβεβλημένοι νιώθουμε όλοι μας όταν έρχεται η οποιαδήποτε εκ των άνω εξουσία να μας επιβληθεί βίαια; Όμως αλίμονο! Δεν υπάρχει αστική κοινωνία χωρίς αυτή την βίαιη εκ των άνω επιβολή. Και το γιατί το βλέπω κάθε ώρα και λεπτό αυτές τις μέρες στην Λέσβο, την Λέσβο που δεν ανέχτηκε για παραπάνω από 48 ώρες τον βούρδουλα της κεντρικής εξουσίας αλλά που έσπευσε να τον αντικαταστήσει με την ασυδοσία, με τερατώδη βία απέναντι στους πιο αδύνατους. Αυτές τις μέρες στην Λέσβο γίνεται διάφανα καθαρό:

Ο βούρδουλας του «νηφάλιου αφέντη» είναι αναγκαίος!

Ήμουν ένα σύγχρονο αφεντικό-είλωτας. Τώρα νιώθω ελεύθερος!

Λίμνη Νυάσα, στο Μαλάουι, τέσσερις εβδομάδες σε σκηνή.

"Τις μέρες που ήμουν κλεισμένος σε ένα γραφείο, έβλεπα ότι η ζωή μου ήταν ένα ψέμα. Ψευτικές ανάγκες, ψεύτικα όνειρα, ψεύτικες ιδέες, ψεύτικες αξίες, ψεύτικα έργα..."

Τον Μάρτη του 2009 ήμουν ήδη μία εξαετία διευθύνων σύμβουλος σε μία μικρομεσαία Ανώνυμη Εταιρεία, στην Αθήνα. Τον Οκτώβρη του ίδιου έτους πετούσα για το Κατμαντού του Νεπάλ, με εισιτήριο χωρίς επιστροφή κι ένα σακίδιο πλάτης. Ακολούθησε μία περιπλάνηση σχεδόν πέντε μηνών στο Νεπάλ κι έπειτα στην Ινδία, που δεν άλλαξε την ζωή μου μόνο, αλλά μετασχημάτισε το DNA μου.

Συνέντευξη του Δ. Μαμάκου στο περιοδικό tetarto

Ερωτήσεις & εισαγωγή: Ηλίας Κολοκούρης

Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Μπορεί να μένεις στο ίδιο μέρος, να μην κινείσαι, μα ταξιδεύεις ακόμα κι αν στις ίδιες πόλεις όλο γυρνάς. Έχει τέλος αυτή η πορεία; Εδώ, δεν αρχίσαμε, θα τελειώσουμε; Γιατί δένουμε την καθημερινότητά μας στα καθημερινά της, ξεχνάμε να μαθαίνουμε; Εν τέλει ξεχνάμε να ζούμε. Λέει ένα σύνθημα: «η αλήθεια βρίσκεται στον δρόμο». Αλλά γιατί δεν ξεκινάμε; Γιατί αρκεί η αντανάκλαση της πραγματικότητας και δεν πιάνουμε τα πράγματα με τα χέρια; Ερωτήματα τα οποία προκάλεσε η ανάγνωση ενός κινητοποιητικού βιβλίου. Το «Νομαδικόν» του Δημήτρη Μαμάκου.

Εννέα μέρες στο νησί της Ανθρωπιάς

Μετά από 9 μέρες στην Σκάλα Συκαμιάς  είναι ειλικρινά δύσκολο να περιγράψει κανείς τι ακριβώς συμβαίνει στα παράλια της βόρειας Λέσβου, αφού κάθε φορά που προσπαθείς να συγκροτήσεις τις σκέψεις σου έρχεται η οργή και ο πόνος να σε πνίξουν.

Τί κι αν έχεις διαβάσει και δει τόσα και τόσα, άρθρα και περιγραφές, εικόνες και βίντεο, φτάνοντας εκεί σε περιμένει ακόμη πιο σκληρή  η πραγματικότητα.

Σε όλο το μήκος της διαδρομής από τον Μόλυβο ως την Σκάλα Συκαμιάς, το τοπίο που αντικρίζεις μαρτυρά με τον πιο ρεαλιστικό  τρόπο τις διαστάσεις που έχει λάβει η ανθρωπιστική τραγωδία στο Αιγαίο. Δεκάδες μπαταρισμένες βάρκες, τρύπια φουσκωτά και παντού τριγύρω διασκορπισμένα χιλιάδες  πορτοκαλί «σωσίβια» γεμισμένα είτε με αφρολέξ είτε με εφημερίδες!

Αιγαίο: Ένα έγκλημα σε εξέλιξη (ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ)

Η ΘΑΛΑΣΣΑ, Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Ο Ιησούς των γνωστικών: μία απρόσμενη ανακάλυψη

Ο Ειρηναίος των Λούγδουνων

Η ανακάλυψη των αρχαίων κοπτικών κειμένων στην έρημο της Άνω Αιγύπτου παρουσιάζουν μία εντελώς διαφορετική εικόνα του Ιησού.

Τι είναι ο Κανόνας της Αγίας Γραφής; Ποια βιβλία τον απαρτίζουν; Πως επιλέχθηκαν τα τέσσερα ευαγγέλια από τα πλέον των τριάντα που κυκλοφορούσαν ως έργα των αποστόλων; Ποια ήταν τα κριτήρια της επιλογής και τι εξυπηρετούσαν;

Διαβάζοντας αυτά τα ερωτήματα, κάποιος ίσως σκεφτεί ότι έχουν αποκλειστικά θρησκειολογικό ενδιαφέρον. Το παρόν άρθρο αποσκοπεί στο να δείξει το ότι, αντιθέτως: η επιλογή, ο διαχωρισμός των κανονικών από το σύνολο των πρωτο-χριστιανικών κειμένων, προκειμένου για τον σχηματισμό του Κανόνα του Ορθόδοξου Δόγματος, υπήρξε θεμελιώδης τόσο για τις δομές και το φαντασιακό των κοινωνιών, όσο και για τις σχέσεις τους με την εξουσία –κοσμική και εκκλησιαστική- από τους πρώτους αιώνες της χρονολογίας μας, έως και σήμερα.

Επιστροφή στις ρίζες: η δική μου εμπειρία.

Πλωμάρι του μεσοπολέμου

Σε αυτό το κείμενο θέλω να κάνω μία αναφορά στον τίτλο αυτού του ιστότοπου: τα Πειράματά μου με τον Άλλο Δρόμο, και ειδικότερα στο πείραμά μου που ξεκίνησε πέρυσι στην Λέσβο και που από τα μέσα του Οκτώβρη, εξελίσσεται η δεύτερη φάση του.

Την ερχόμενη Άνοιξη συμπληρώνονται πέντε χρόνια αναζήτησης, ταξιδιού και πειραμάτων -για μένα αυτές οι τελευταίες τρεις λέξεις περικλείουν σχεδόν το ίδιο περιεχόμενο. Πέντε έτη, και καθεμιά από τις μέρες τους μ' έχουν οδηγήσει ολοένα και πιο μακριά από τα αλλοτινά “ιδεώδη” της καριέρας, του τεχνητού περιβάλλοντος, του καθολικού ανταγωνισμού, αλλά και του υλισμού δίχως όρια. Και πιο κοντά στις δικές μου, πραγματικές ανάγκες, στις δικές μου, πραγματικές αλήθειες -αυτές που αναζητώ.

Χρυσή Αυγή: Όταν ο γονιός σταυρώνει το τέκνο, επί σκηνής!

Αυτή είναι η πρώτη και τελευταία φορά που αναφέρομαι στην νέο-ναζιστική οργάνωση –μιας και που αυτός ο καθεστωτικός Φρανκενστάιν μου προκαλούσε πάντοτε αποστροφή. Σήμερα που κατά πως φαίνεται ο τρελός επιστήμονας έχει στήσει όλους τους προβολείς για να σταυρώσει το γέννημα του  σχιζοφρενικού του περάματος, νιώθω πως δεν αντέχω πια την τέτοια αθλιότητα της υποκριτικής και θέλω να φωνάξω: 
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ!

Μία υπερπαραγωγή με αληθινό αίμα. Φρίκη.

Αν θέλουμε να δούμε τι βρίσκεται πίσω από την σκηνή (επί σκηνής είναι μόνο οι ηθοποιοί), τους παραγωγούς, τους συντελεστές και τους σκοπούς τους, θα πρέπει να ξε-ζουμάρουμε από την εικόνα

της θεατρικής σκηνής.