Το Μέγαρο - απόσπασμα και τρόποι απόκτησης

Στο Μέγαρο πήγαινα από παιδί. Είχε η μάνα μου εκεί το δικηγορικό της γραφείο – θυμάσαι. Το νοίκιαζε για αρκετά χρόνια και κάποια στιγμή αργότερα πήρε δάνειο και το
αγόρασε. Μ’ έφερνε ο πατέρας μου κι ασχολούνταν μαζί μου ο μισός όροφος. Ύστερα, φεύγαμε οι τρεις μας, γυρνούσαμε όλη την αγορά και καταλήγαμε πάντα στη Στοά του Βιβλίου. Υπήρχε εκεί ένα παλιό μαγαζί με τους καλύτερους λουκουμάδες της πόλης – έχει κλείσει εδώ και χρόνια. Ύστερα χώρισαν οι δικοί μου –την ξέρεις την ιστορία– και κόπηκαν οι πολλές πολλές βόλτες στο κέντρο. Με έπαιρνε αραιά και πού η μάνα μου, όταν πήγαινε για λίγες ώρες στο γραφείο κάνα Σάββατο ή Κυριακή. Κάναμε τη βόλτα μας και γυρνούσαμε πάλι σπίτι.

Ξέρεις πόσο την αγαπούσα την κυρα-Ράνια. Με τον πατέρα μου, από τον χωρισμό τους και μετά, δεν ήθελα και πολλά πολλά, τον είχες γνωρίσει, καταλαβαίνεις το γιατί. Τυπικές σχέσεις μέχρι και σήμερα, που τις διατηρεί κυρίως εκείνος. Με παίρνει πού και πού τηλέφωνο και μια δυο φορές τον χρόνο περνάει από το Μέγαρο και με βλέπει. Όταν χάσαμε τη μητέρα μου, το γραφείο πέρασε σ’ εμένα. Εγώ δεν την ήθελα την ιδιοκτησία –μοναδική μου ιδιοκτησία ως τότε ήταν το ποδήλατο– και πολύ περισσότερο δεν ήθελα τις τράπεζες και τα δάνεια. Η πρώτη σκέψη που έκανα, όταν συνειδητοποίησα ότι, ως μοναδικός κληρονόμος, παίρνω το γραφείο και το δάνειο, ήταν να το πουλήσω και να ξεχρεώσω. Δεν μπορούσα όμως. Οι αξίες των ακινήτων μετά την κρίση είχαν πέσει σχεδόν στο μισό. Αν το πουλούσα, θα πλήρωνα όσα χρωστούσα. Τίποτα δεν θα έμενε· ούτε καν αυτά τα τριάντα επτά τετραγωνικά που τα πλήρωνε η Ράνια τόσα χρόνια.

Αποφάσισα να το κρατήσω, να το ξεπληρώσω, και στο μέλλον,
όταν θα ανέκαμπταν οι αξίες, θα ’βλεπα. Ξενοίκιασα το γραφείο που είχα στο κέντρο και μετέφερα στο γραφείο της Ράνιας τα γκρουπ. Γλίτωσα το νοίκι και τον βραχνά να με διώχνουν κάθε τόσο, μόλις αποφάσιζαν να κάνουν τα γραφεία τουριστικά καταλύματα. Έτσι είναι το κέντρο πια κι όσο κι αν δεν το θέλω, δεν μπορώ να το αποφύγω: μόνο εκεί βολεύουν οι συγκοινωνίες για τα παιδιά.

Την κατάσταση στο Μέγαρο τη γνώριζα μέσες άκρες απ’ τις κουβέντες της μάνας μου· πρέπει όμως να έχει

εκτραχυνθεί τα τελευταία χρόνια. Συνήθως τα θυμόταν στο τραπέζι, την ώρα του φαγητού. Ονόματα, ποσοστά, κουβέντες, άνθρωποι που δεν θα γνώριζα ποτέ. Κι ήρθε τώρα η στιγμή που τους γνωρίζω κι απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη. Δύο παλιοί ιδιοκτήτες έχουν αθροιστικά τα εξήντα έξι από τα τριακόσια είκοσι ένα γραφεία του Μεγάρου. Ο ένας είναι ο ιδιοκτήτης της «Θεμέλιο ΑΤΚΕ», της εταιρείας που κατασκεύασε και το
Μέγαρο πριν από αρκετές δεκαετίες. Αυτός κατέχει τριάντα εννιά γραφεία. Στον άλλο ανήκουν τα διαγνωστικά κέντρα «Medexperts» κι έχει στο κτίριο είκοσι επτά γραφεία. Όλα τα χρόνια οι διαχειριστές ήταν άνθρωποι είτε του ενός είτε του άλλου. Με το μέγεθος της ιδιοκτησίας τους και την επιρροή που ασκούσαν σε άλλους ιδιοκτήτες, μπορούσαν να εκλέξουν κάθε φορά όποιον ήθελαν για διαχειριστή. Θυμάμαι τις κουβέντες της, σαν να ’ταν τώρα· και θυμάμαι και τον πατέρα μου να της λέει, με το στόμα γεμάτο φαΐ, «καλά σας κάνουν, έτσι βολικούς που σας έχουν βρει».

Τώρα που μεταφέρθηκα στο κτίριο έμαθα και τα νεότερα: παλιότερα, με πληροφόρησε η Άννα, τα έβρισκαν οι δυο μεγαλοϊδιοκτήτες και όριζαν έναν διαχειριστή κοινής αποδοχής, που σε κάποιες περιπτώσεις έμενε για έξι ή εφτά χρόνια. Έπειτα όμως, κάπως, κάπου, τα τσούγκρισαν και έβαλαν περιορισμό στο καταστατικό του κτιρίου: ο ίδιος διαχειριστής μπορεί να έχει το ανώτερο μέχρι τέσσερις συνεχόμενες, ετήσιες θητείες. Από τότε, κάθε φορά που εκλέγεται άνθρωπος του ενός, ο άλλος του ξεκινάει πόλεμο για όλη τη διάρκεια της θητείας του, μέχρι να ξαναπάρει αυτός τη διαχείριση. Και πάει έτσι το πράγμα.

Τώρα να δεις τι γίνεται, που έρχονται εκλογές. Ο πρώην διαχειριστής, άνθρωπος του κατασκευαστή, καταγγέλλει τη νυν, που είναι του γιατρού, για ρεμούλες στη θητεία της και η άλλη επιστρέφει άλλες τόσες κατηγορίες γι’ άλλα τόσα σκάνδαλα της δικής του θητείας. Τα στέλνουν όλ’ αυτά στο μέιλ της διαχείρισης. Μπαίνω και τα βλέπω και δεν τα πιστεύω αυτά που διαβάζω. Στο μεταξύ, με αυτή την ανταλλαγή κατηγοριών και στοιχείων, βγαίνουν στη φόρα όλο και περισσότερες αυθαιρεσίες, φανερά ζημιογόνες για τη συνιδιοκτησία. Δεν μπορεί, σίγουρα το καταλαβαίνουν, αλλά δεν τους καίγεται καρφί.

Το πράγμα έχει χοντρύνει αρκετά τα τελευταία χρόνια, αφού οι αντιδικίες μεταξύ των διαχειριστών έχουν φτάσει στα δικαστήρια και το κόστος το επιβαρύνεται η συνιδιοκτησία. Το Μέγαρο συνεργάζεται εδώ και χρόνια με την ίδια δικηγόρο, τη Θάλεια Μεγάλου, που μάλιστα έχει στο Μέγαρο και το γραφείο της αλλά δεν υπηρετεί κανέναν από τους δύο μεγαλοϊδιοκτήτες. Έτσι, λέει το παρασκήνιο, τα ’χαν συμφωνήσει. Αυτά είναι γνωστά σε όλους∙ εγώ τώρα τα μαθαίνω, που άρχισα να τα λέω περισσότερο με την Άννα. Είναι μεσοτοιχία τα γραφεία μας, σου έχω πει ξανά για την Άννα. Το ζήτημα όμως είναι πως όσο περισσότερα μαθαίνω, τόσο πιο πολύ τρελαίνομαι. Και δεν μπορώ να το αποφύγω. Είναι χρόνια η κατάσταση και έχουν νοτίσει τα ντουβάρια. Και τίποτα να μην ακούω, νιώθω. Εκεί μέσα πλέον περνώ τις μέρες μου, μαέστρα.

Τέλος πάντων, θα σ’ αφήσω τώρα. Κλείνουν και τα μάτια μου.

Δημήτρης Μαμάκος, Το Μέγαρο, αυτοέκδοση, Ιούλιος 2026 

Για ηλεκτρονικές παραγγελίες, ακολουθήστε τον σύνδεσμο: protoporia.gr & captainbook.gr

Διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία FreeThinkingZone, Πολιτεία, Πρωτοπορεία. Κεντρική διάθεση: Τζανακάκης - Βιβλιοπωλείο Παρ' ημίν.