Thursday, 20 June 2013
Monday, 3 June 2013
ZANZIBAR (Part 1)
Γεια
και χαρά σε όλους! Να ‘μαι πάλι· σώος και αβλαβής, στην Τανζανία της Ανατολικής
Αφρικανικής Ακτής. Βρίσκομαι στην φάση που προσπαθώ να προσαρμοστώ σε αυτόν
τον διαφορετικό κόσμο και να αντιληφθώ τους βασικούς του κώδικες. Βασικά, όλο
αυτό δεν μου είναι εντελώς καινούριο, αφού αυτή είναι η δεύτερη φορά που
βρίσκομαι σε αυτό το τμήμα της Αφρικανικής ηπείρου. Όμως η πρώτη ήταν αρκετό
καιρό πριν, το ’99. Ήταν ένα ταξίδι τριών εβδομάδων, που ξεκίνησε από την Μομπάσα
της Κένυας, συνεχίστηκε στην Τανζανία και την Ζανζιβάρη, για να ολοκληρωθεί
ξανά στην Μομπάσα. Εκείνη η εμπειρία είναι που με ξαναφέρνει εδώ. Την θυμόμουν
πάντα σαν ένα υπέροχο όνειρο. Ακόμη θυμάμαι τον εαυτό μου να είναι
ενθουσιασμένος. Με θυμάμαι να λέω πως στην Αφρική είδα έναν αλλιώτικο ουρανό,
ότι εκεί μύρισα μυρωδιές που ως τότε μου ήταν άγνωστες. Με θυμάμαι να λέω ότι
ένιωσα ότι αυτός ο τόπος είναι η
«γενέτειρα του είδους των ανθρώπων». Εκείνο το ταξίδι μου είχε σχηματίσει
μοναδική εντύπωση, ένιωθα πάντα τον τόπο να με καλεί ξανά κοντά του, μέχρι
πρόσφατα δεν ήμουν έτοιμος να ακολουθήσω (μόνος) το κάλεσμα, όμως τώρα αυτό
άλλαξε.
Προσγειώθηκα
Στο
Νταρ Ες Σαλάμ της Τανζανίας, την Τετάρτη, στις 22 Μαίου. Έπειτα από δύο πτήσεις
συνολικής διάρκειας οκτώ ωρών και μία εξάωρη αναμονή στο αεροδρόμιο του Καΐρου
– ευτυχώς ήρθε ο Χρήστος, ο φίλος που μένει μόνιμα στο Κάιρο, με ένα μεγάλο
μπουκάλι φρέσκου χυμού μπανάνας και φράουλας και με μία δυνατή μερίδα cochary, και περάσαμε την περισσότερη ώρα παρέα.
Προσγειώθηκα
στο Νταρ στις έξι το ξημέρωμα, πήρα ένα ταξί για το λιμάνι και τράβηξα από ένα
ΑΤΜ λίγο ντόπιο συνάλλαγμα για να πληρώσω την κούρσα. Η διαδρομή διήρκησε
περισσότερο από μιάμιση ώρα για λιγότερο από 15 χιλιόμετρα.
Η
πρώτη μεγάλη δόση εικόνων Αφρικής.
Η
ώρα που όλοι πήγαιναν στις δουλειές· με τα πόδια, με όχημα ή με ποδήλατο.
Πολλοί διαφορετικοί τύποι ποδηλάτων. Κάποιοι σχεδιασμένοι για άτομα με
αναπηρίες, που είναι αρκετά. Μακριές γραμμές από πελώρια δέντρα έτρεχαν κατά
μήκος του δρόμου, και στα δύο ρεύματα, καθ’ όλη την διαδρομή. Από εκείνα τα
δέντρα που μόνο στην Αφρική έχω δει. Έξι ή εφτά ή ακόμα περισσότερες φορές
μεγαλύτερα, σε κάθε διάσταση, από αυτά που έχουν συνηθίσει να βλέπουν τα μάτια
μου.
Έφτασα
στο λιμάνι, έβγαλα ένα εισιτήριο για το φέρυ, περίμενα για καμιά ώρα, μπήκα στο
φέρυ, κι έπειτα από λίγο… έσβησα πάνω σε μια καρέκλα, εξαντλημένος.
Subscribe to:
Posts (Atom)
